ای که صد سلسله دل ، بسته به هر مو داری

شاطر عباس صبوحی قمی

غزل شماره 45

ای که صد سلسله دل ، بسته به هر مو داری

باز دل می‌بری از خلق ، عجب رو داری !

خون عشاق حلال است مگر نزد شما

که به دل عادت چنگیز و هلاکو داری

از گل و لاله و سرو لب جو بیزارم

تا تو بر سرو قدت روضه ی مینو داری

تو پریزاد نگردی به جهان رام کسی

حالت مرغ هوا شیوه ی آهو داری

این خط سبز بود سر زده زان شکر لب

یا که در آب بقا سبزه ی خودرو داری

جای مستان همه در گوشه ی محراب افتاد

تا که بالای دو چشمت خم ابرو داری

گر صبوحی شده پا بست تو این نیست عجب

تو که صد سلسله دل در خم گیسو داری