بکوش امروز تا گندم بپاشی

سعدی-مثنوی شماره 45
بکوش امروز تا گندم بپاشی
که فردا بر جوی قادر نباشی
تو خود بفرست برگ رفتن از پیش
که خویشان را نباشد جز غم خویش
مقدمه و فضای کلی
این ابیات بر ضرورت بهرهگیری از فرصت امروز و انجام کارهای نیک پیش از فرارسیدن ناتوانی و مرگ تأکید دارد. سعدی با تصویر گندمپاشی و ناتوانی از رفتن بر جوی، بیثمریِ تعلل و آیندهنگریِ دیرهنگام را یادآور میشود. فضای شعر پندآموز و تأملبرانگیز است و انسان را به آمادگی برای سفر آخرت و بیاعتمادی به یاری خویشان فرامیخواند.
معنی بیتهای شعر
بکوش امروز تا گندم بپاشی / که فردا بر جوی قادر نباشی
امروز تلاش کن و بذر نیکی و عمل بکار، زیرا فردا ممکن است دیگر توان و فرصت انجام آن را نداشته باشی.
تو خود بفرست برگ رفتن از پیش / که خویشان را نباشد جز غم خویش
خودت پیش از مرگ برای سفر آخرت توشه و آمادگی فراهم کن، زیرا پس از رفتنت خویشاوندانت جز اندوه و غم کاری از دستشان برنمیآید.




معنی نداره