ورود / عضویت



بناز ای خداوند اقبال سرمد همراه با معنی و تفسیر

بناز ای خداوند اقبال سرمد — (همراه با معنی و تفسیر)

بناز ای خداوند اقبال سرمد



سعدی-سایر اشعار

شماره 9

 

بناز ای خداوند اقبال سرمد

به بخت همایون و تخت ممهد

مغیث زمان ناصر اهل ایمان

گزین احد یاور دین احمد

خداوند فرمان ملک سلیمان

شهنشاه عادل اتابک محمد

ز سعد ابوبکر تا سعد زنگی

پدر بر پدر نامور جد بر جد

سر بندگی بر زمینش نهاده

خداوندگاران دریا و سرحد

همه نامداران و گردن فرازان

به زنجیر سبق الایادی مقید

خردمند شاها رعیت پناها

که مخصوص بادی به تایید سرمد

یکی پند پیرانه بشنو ز سعدی

که بختت جوان باد و جاهت مجدد

نبوده ست تا بوده دوران گیتی

به ابقای ابنای گیتی معود

موبد نمی‌ماند این ملک دنیا

نشاید بر او تکیه بر هیچ مسند

چنان صرف کن دولت و زندگانی

که نامت به نیکی بماند مخلد

 

مقدمه و فضای کلی

این شعر در ستایش بزرگی و فرّ و شکوه ممدوحی صاحب‌اقبال سروده شده است. شاعر با زبانی فاخر و دعایی، بخت بلند، تخت استوار و یاری‌رسانی او به اهل ایمان را می‌ستاید. فضای شعر آکنده از احترام، بزرگداشت و امید به دوام قدرت و نیک‌نامی ممدوح است.

معنی بیت‌های شعر

بناز ای خداوند اقبال سرمد / به بخت همایون و تخت ممهد

ای صاحب بخت و اقبال جاودان، به بخت فرخنده و تخت استوار خود افتخار کن.

مغیث زمان ناصر اهل ایمان / گزین احد یاور دین احمد

تو فریادرس روزگار و یاور مؤمنانی؛ برگزیده و یگانه پشتیبان دین پیامبر اکرم هستی.

خداوند فرمان ملک سلیمان / شهنشاه عادل اتابک محمد

تو فرمانروای سرزمین و صاحب شکوه سلیمانی و پادشاه بزرگ و دادگر، اتابک محمد، هستی.

ز سعد ابوبکر تا سعد زنگی / پدر بر پدر نامور جد بر جد

از سعد ابوبکر تا سعد زنگی، همه نیاکانت پدر به پدر و جد به جد نامدار و بزرگ بوده‌اند.

سر بندگی بر زمینش نهاده / خداوندگاران دریا و سرحد

فرمانروایان دریا و مرزها در برابر او سر بندگی بر زمین نهاده‌اند.

همه نامداران و گردن فرازان / به زنجیر سبق الایادی مقید

همه بزرگان و سرکشان به سبب پیشی گرفتن او در بخشش و نیکوکاری، فرمان‌بردار و وابسته او شده‌اند.

خردمند شاها رعیت پناها / که مخصوص بادی به تایید سرمد

ای شاه خردمند و پناه رعیت، امید است که همواره به تأیید و حمایت خدای جاودان اختصاص داشته باشی.

یکی پند پیرانه بشنو ز سعدی / که بختت جوان باد و جاهت مجدد

یک اندرز از سرِ پیری از سعدی بشنو؛ باشد که بختت همیشه جوان و شکوه و مقام تو تازه و پایدار باشد.

نبوده ست تا بوده دوران گیتی / به ابقای ابنای گیتی معود

از آغاز آفرینش جهان، رسم روزگار چنین نبوده است که فرزندان دنیا برای همیشه باقی بمانند.

موبد نمی‌ماند این ملک دنیا / نشاید بر او تکیه بر هیچ مسند

این پادشاهی و ملک دنیا پایدار نمی‌ماند؛ بنابراین نباید بر هیچ مقام و تختی در آن تکیه کرد.

چنان صرف کن دولت و زندگانی / که نامت به نیکی بماند مخلد

ثروت و زندگی خود را چنان به کار ببر که نامت به نیکی جاودانه و ماندگار شود.

نتیجه‌گیری

این شعر ستایشی، بزرگی و دادگری اتابک محمد را می‌ستاید و او را یاور دین و پناه مردم می‌داند؛ همچنین با اشاره به شکوه پادشاهی و بخت بلند او، تصویری آرمانی از فرمانروایی عادل ارائه می‌کند.

‫«این نوشته با کمک هوش مصنوعی ثبت شده و پس از ویرایش نهایی اعضای تحریریه ی سایت، تایید شده است‫.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤