هر کس که دلش ز عشق فرسوده شود

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 220

هر کس که دلش ز عشق فرسوده شود

وز خون جگر دامنش آلوده شود

از قند شکرریز لبش مشکل او

حلوا نشود چو اشک پالوده شود

نوشته‌های مرتبط

ای دل دو جهان به دیده ی جان می بین

ادامه نوشته »

ای لعل لبت برده ز یاقوت سبق

ادامه نوشته »

دلدار مرا به دلبری نیست عدیل

ادامه نوشته »

می آیم و در به روی من می بندی

ادامه نوشته »

ای مشک تتار از سر زلفت تاری

ادامه نوشته »

هر دم که ز آب چشم ما آرد یاد

ادامه نوشته »