
بیدل دهلوی- غزل شماره 527
توان به صبر نمودن دل شکسته درست
که هیچ نقش نگشته ست نانشسته درست
کسی به الفت ساز نفس چه دل بندد
گره نمیکند این رشتهٔ گسسته درست
چو اشک شمع زیانکار محفل رنگیم
شکست ما نشود جز به چشم بسته درست
به چارهٔ دل مأیوس ما که پردازد
مگر گداز کند شیشهٔ شکسته درست
روا مدار که مستان شکست بردارند
مبر به میکده غیر از سبوی دسته درست
دگر تظلم الفت کجا برد یارب
دل شکسته کزو ناله هم نجسته درست
تلاش عجز به جایی نمیرسد بیدل
مگر چو شمع کنی کار خود نشسته درست



