
بیدل دهلوی- غزل شماره 2731
چو محو عشق شدی، رهنما چه میجویی؟
به بحر غوطه زدی ناخدا چه میجویی؟
متاع خانۀ آیینه حیرت است اینجا
تو دیگر از دل بی مدّعا چه میجویی؟
عصا ز دست تو انگشت رهنما دارد
تو گر نه کور دلی، از عصا چه میجویی؟
جز این که خُرد کند حرص استخوان ترا
دگر ز سایهٔ بال هما چه میجویی؟
به سینه تا نفسی هست دل پریشان است
رفوی جیبِ سحر از هوا چه میجویی؟
سرِ نیازِ ضعیفان غرورْ سامان نیست
به غیر سجده ز مشتی گیا چه میجویی؟
صفای دل نپسندد غبار آرایش
به دست آینه رنگ حنا چه میجویی؟
ز حرص، دیدهٔ احباب حلقهٔ دام است
نم مروّت ازین چشمها چه میجویی؟
چو شمع خاک شدم در سراغ خویش، امّا
کسی نگفت که در زیر پا چه میجویی؟
ز آفتابِ طلب شبنمِ هوا شدهایم
دل رمیدهٔ ما را ز ما چه میجویی؟
بجز غبار ندارد تپیدنِ نفست
ز تار سوخته بیدل صدا چه میجویی؟



