
بیدل دهلوی- غزل شماره 2732
چو من به دامگه عبرت اوفتاده کمی
قفس شکستهٔ بی بالِ دانه در عدمی
نفس به کسوتِ سیماب مضطرم دارد
نه آشنایی راحت، نه اتّفاق رمی
مپرس از خط تسلیمِ مکتبِ نیرنگ
چو سایه صفحه سیه کردهایم بیرقمی
به صد هزار تردّد درین قلمرو یأس
نیافتیم چو امّید، قابل ستمی
چو ابر بر عرق سعی بستهام محمل
کشد غبار من ای کاش از انفعال، نمی
به خاک راه تو یعنی سر فتادهٔ من
هنوز فرصت نازی است، رنجه کن قدمی
نیام به مشق خیالت کم از چراغ خموش
بلغزش مژه من هم شکستهام قلمی
عروج همّتم امشب خیال قامت کیست؟
ز خود برآمدنی میزند به دل علمی
کجا روم که برآرم سر از خط تسلیم؟
به کنج زانوم آفاق خورده است خمی
قناعتم چقدر دستگاه نعمت داشت
که سیرم از همه عالم به خوردن قسمی
درین ستمکده حیران نشستهام، بیدل
چو تارِ سازِ ضعیفی به ناله متّهمی



