
بیدل دهلوی- غزل شماره 2710
به هستی از گداز انفعالم نیست تسکینی
جبین هم کاشکی می داشت چون مژگان عرقچینی
به تدبیری دگر ممکن مدان جمعیّت بالم
براین اجزا مگر شیرازه گردد چنگ شاهینی
چو اشک از ننگ خودداری، چسان آیم برون یارب؟
هنوزم یک مژه بر هم نیفشرده است تمکینی
در این محفل رگ یاقوت دارد نبض ایجادم
مژه واکردهام امّا به روی خواب سنگینی
ادا فهم چراغان خموشم کس نشد، ورنه
تحیّر داشت چون طاووس چشمکهای رنگینی
از این آیینهسازی ها که دارد فطرت، اسکندر
گرفتم چیده باشد خجلت تمثال خودبینی
به عبرت آب ده چشمِ هوس از سیر این محفل
که اشکی چند بر مژگان تر بسته است آیینی
دماع بی نیازان ناز وحشت بر نمی دارد
مدان جز ننگ آزادی که گیرد دامنت چینی
غبار دشتِ امکان را مکن تکلیف آسودن
ز خود برده است خلقی را هوای خانهٔ زینی
ز رنگ سایهٔ من بوی چندین نافه میبالد
ختن پرورد نازم در خیال زلف مشکینی
مژه نگشوده، چندین رنگم از خود میبرد بیدل
رگ گل بستر نازی، پر طاووس بالینی



