
بیدل دهلوی- غزل شماره 2711
به یأس هم نپسندید ننگ بیکاری
دل شکستهٔ ما کرد ناله معماری
در آن بساط که موجود بودن است غرض
چو ذرّه اندکیِ ما بس است بسیاری
به رنگ غنچه درین باغ بیدماغان را
نسیم دردسر و شبنم است سرباری
خدنگِ ناله که از جوش نُه فلک گذرد
منش به داغ جگر میکنم سپرداری
سرم به خدمت هستی فرو نمیآید
نفس به گردنم افتاد و کرد زنّاری
چه سحر کرد؟ ندانم نگاه جادویت
که مرده است جهانی به ذوق بیماری
در آرزوی دهان تو بسکه دلتنگم
نفس به سینهٔ من ره برَد به دشواری
جهانی از نمِ چشمم مگر به توفان رفت
به بحرش ای مژهام بیش ازین نیفشاری
دگر چو سایهام از خانمان چه میپرسی؟
نشستهام به غبار شکسته دیواری
نگاه اگر نشود صرف تار و پود تمیز
سرِ برهنه کند چون حباب دستاری
ز هرزه تازی اگر بگذرد سرشک خوش است
گهر شود چو نشیند ز قطره سیّاری
کجاست گوهر دیگر محیط عرفان را؟
مگر ز جیب تأمّل سری برون آری
طلسم غنچه هجوم بهار در قفس است
به خون نشین و طرب کن اگر دلی داری
چه جلوهها که نشد فرش حیرتم بیدل
صفای خانهٔ آیینه داشت همواری



