
بیدل دهلوی- غزل شماره 1059
بهارِ عمر به صبحِ دمیده میماند
نفس به وحشتِ صیدِ رمیده میماند
نسیمِ عیش اگر میوزد درین گلشن
به صیتِ شهپرِ مرغِ پریده میماند
به هرچه دیده گشودیم موجِ خون گل کرد
نگاه ما به رگ نیش دیده میماند
بیا که بیتو به چشمِ ترم هجوم نگاه
به موج صفحهٔ مسطر کشیده میماند
ز عجز اگر سرِ طومارِ شکوه بگشایم
نفس به سینه چو خط بر جریده میماند
کجا رویم که دامانِ سعیِ بسملِ ما
ز ضعف در تهِ خون چکیده میماند
چه گل کنیم به دامن ز پای خوابآلود
بهارِ آبله هم نادمیده میماند
به نارسایی پرواز رفتهام از خویش
پر شکسته به رنگ پریده میماند
قدح به دستِ خمستانِ شوقِ کیست بهار
که گل به چهرۀ ساغر کشیده میماند
به حسرتِ دمِ تیغت جراحتِ دل ما
به عاشقان گریبان دریده میماند
به طبعِ موجِ گهر اضطراب نتوان بافت
سرشک ما به دل آرمیده میماند
ز نسخهٔ دو جهان درس ما فراموشی ست
به گوش ما سخنی ناشنیده میماند
مرا به بزم ادب کلفتی که هست این است
که شوق بسمل و دل ناتپیده میماند
خوش است تازه کنی طبع دوستان بیدل
که فطرتت به شراب رسیده میماند



