
بیدل دهلوی- غزل شماره 438
ای هستی از قصر غنا افکنده در ویرانهات
گل کرده از هر موی تو ادبار چینی خانهات
میباید از دست نفس جمعیت دل باختن
تا ریشه باشد میتند آوارگی بر دانهات
در عالم عشق و هوس رنجی ندارد هیچ کس
چون شمع ز افسون نفس خود آتشی در خانهات
تمهید عیش ای بیخبر فرصت ندارد آنقدر
تا شیشه قلقل کرده سر میرفته از پیمانهات
سیر خرابات دلست آنجا که میسایی قدم
غلتیده هستی تا عدم در لغزش مستانهات
میتاز چندی پیش و پس تا آنکه گردی بی نفس
چون اره باید ریختن در کشمکش دندانهات
ای خلوت آرای عدم تا کی به فهم خود ستم
افکنده شغل عیش و غم بیرون در افسانهات
فال گشادی میزدند از طرهات صبح ازل
زنهار میبوسد هنوز انگشت دست شانهات
بی دستگاهی داشت امن از آفت عشق و هوس
پرواز از راه سوختن واکرد بر پروانهات
حیف است تحقیق آشنا جوشد به وهم ماسوا
تا چند باید داشتن خود را ز خود بیگانهات
بیدل چه وحشت داشتی کز خود اثر نگذاشتی
شور سر زنجیر هم رفت از پی دیوانهات



