
بیدل دهلوی- غزل شماره 439
با دل تنگ است کار اینجا ز حرمان چاره نیست
گر همه صحرا شویم از رنج زندان چاره نیست
ز آمد و رفت نفس عمری ست زحمت میکشیم
خانهٔ ما را ازین ناخوانده مهمان چاره نیست
دشت تا معموره یکسر از غبار دل پر است
هیچ کس را هیچ جا زین خانه ویران چاره نیست
تا نفس باقی ست باید چون نفس آواره زیست
ای سحر بنیاد از وضع پریشان چاره نیست
سعی تدبیر سلامت هم شکست دیگر است
در علاج زخم خار از چین دامان چاره نیست
دامن خود نیز باید عاقبت از دست داد
کف به هم ساییدن از طبع پشیمان چاره نیست
جرأت پیری چه مقدار انفعال زندگی ست
پشت دستی هم گر افشاری ز دندان چاره نیست
آدم از بهر چه گندم گون قرارش دادهاند
یعنی این ترکیب را از حسرت نان چاره نیست
آگهی گرد دو عالم شبهه دارد در کمین
تا نگه باقی ست از تشویش مژگان چاره نیست
کارها با غیرت عشق غیور افتاده است
ششجهت دیدار و ما را از گریبان چاره نیست
عمرها شد در کفت رنگ حنا آیینه است
گر نیاید یادت از خون شهیدان چاره نیست
برق تازی با رم هر ذره دارد توأمی
ای خراب لیلی از سیر غزالان چاره نیست
شامل است اخلاق حق با طور خوب و زشت خلق
شخص دین را بیدل از گبر و مسلمان چاره نیست



