
بیدل دهلوی- غزل شماره 437
این زمان یک طالب مستی درین میخانه نیست
آنکه گِرد باده گردد جز خط پیمانه نیست
از نشاط دل چه میپرسی که مانند سپند
غیر دود آه حسرت ریشهٔ این دانه نیست
اضطراب دل چو موج از پیکر ما روشن است
طرهٔ آشفتگی را احتیاج شانه نیست
هر قدر خواهد دلت اسباب حسرت جمع کن
چون کمان اینجا به جز خمیازه رخت خانه نیست
حسنش از جوش نظرها دارد ایجاد نقاب
دامن فانوس شمعش جز پر پروانه نیست
چون گل از دور فریب زندگی غافل مباش
رنگ میگردد درین اینجا ساغر و پیمانه نیست
هرچه از چشم بتان افتد غبار عاشق است
اشک گرم شمع جز خاکستر پروانه نیست
بهر نسیان غفلت ذاتی نمیخواهد سبب
از برای خواب مخمل حاجت افسانه نیست
بر امید الفت از وحشت دلی خوش میکنیم
آشنای ما کسی جز معنی بیگانه نیست
جان پاک از قید تن بیدل ندامت میکشد
گنج را جز خاک بر سر کردن از ویرانه نیست



