
بیدل دهلوی- غزل شماره 657
زان خوشه که میناگری باغ عنب داشت
هر دانه پریخانۀ بازار حلب داشت
خورشید پس از رفع سحر پرده دری کرد
تا گرد نفس کم نشد این آینه شب داشت
یکتاییاش افسون ادب خواند بر اظهار
مقراض بیان گشت زبانی که دو لب داشت
مفهوم نگردید که ما و من هستی
در خواب عدم این همه هذیان ز چه تب داشت
بی تجربه مکشوف نشد نفرت دنیا
تا وصل دماغ همه کس حرص عزب داشت
از مشتری و زهره، نه رنگی ست، نه بویی
این باغ همین خار و خس رأس و ذنب داشت
چیزی ننمودیم که ارزد به خیالی
تمثال ز آیینهٔ تحقیق ادب داشت
صد گز به امل هرزه شمردیم وگرنه
سر تا قدم شمع همین یک دو وجب داشت
گر بر خط تسلیم قضا سر ننهادیم
پیشانی بی سجدهٔ ما چین غضب داشت
دلگیرتر از منت مرهم نتوان زیست
زخمی که لب از خنده ندزدید طرب داشت
بیدل دل هر ذره تپش خانهٔ آهی ست
نایابی مطلب چقدر درد طلب داشت



