ورود / عضویت



زان خوشه‌ که میناگری باغ عنب داشت - ادبستان شعر پارسی % %

زان خوشه‌ که میناگری باغ عنب داشت

بیدل دهلوی- غزل شماره 657

زان خوشه‌ که میناگری باغ عنب داشت

هر دانه پریخانۀ بازار حلب داشت

خورشید پس از رفع سحر پرده‌ دری‌ کرد

تا گرد نفس کم نشد این آینه شب داشت

یکتایی‌اش افسون ادب خواند بر اظهار

مقراض بیان‌ گشت زبانی‌ که دو لب داشت

مفهوم نگردید که ما و من هستی

در خواب‌ عدم این‌ همه هذیان ‌ز چه ‌تب داشت

بی‌ تجربه مکشوف نشد نفرت دنیا

تا وصل ‌دماغ همه ‌کس حرص عزب داشت

از مشتری و زهره، نه رنگی ‌ست‌، نه بویی

این باغ همین‌ خار و خس رأس و ذنب داشت

چیزی ننمودیم ‌که ارزد به خیالی

تمثال ز آیینهٔ تحقیق ادب داشت

صد گز به امل هرزه شمردیم وگرنه

سر تا قدم‌ شمع همین یک‌ دو وجب داشت

گر بر خط تسلیم قضا سر ننهادیم

پیشانی بی ‌سجدهٔ ما چین غضب داشت

دلگیرتر از منت مرهم نتوان زیست

زخمی ‌که‌ لب ‌از خنده‌ ندزدید طرب داشت

بیدل دل هر ذره تپش‌ خانهٔ آهی‌ ست

نایابی مطلب چقدر درد طلب داشت

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤