
بیدل دهلوی- غزل شماره 410
از چمن تا انجمن جوش بهار رحمت است
دیده هر جا باز می گردد دچار رحمت است
خواه ظلمت کن تصور خواه نور آگاه باش
هرچه اندیشی نهان و آشکار رحمت است
ذره ها در آتش وهم عقوبت پر زنند
یاد عفو این قدر تقصیر عار رحمت است
در بساطی کآفرینش جز هجوم فضل نیست
چشم نابینا سپید از انتظار رحمت است
ننگ خشکی خندد از کشت امید کس چرا
شرم آن روی عرقناک آبیار رحمت است
قدردان غفلت خود گر نباشی جرم کیست
آنچه عصیان خواندهای آیینه دار رحمت است
کو دماغ آنکه ما از ناخدا منت کشیم
کشتی بی دست و پایی ها کنار رحمت است
نیست باک از حادثاتم در پناه بیخودی
گردش رنگی که من دارم حصار رحمت است
سبحه ای دیگر به ذکر مغفرت در کار نیست
تا نفس باقی ست هستی در شمار رحمت است
وحشی دشت معاصی را دو روزی سر دهید
تا کجا خواهد رمید آخر شکار رحمت است
نه فلک تا خاک آسوده ست در آغوش عرش
صورت رحمان همان بی اختیار رحمت است
شام اگر گل کرد بیدل پرده دار عیب ماست
صبح گر خندید در تجدید کار رحمت است



