
بیدل دهلوی- غزل شماره 363
خون بسته است از غم آن لعل پان به لب
دندان شکستهای که فشارد زبان به لب
عیش وصال و ذوق کنار آرزوی کیست
ماییم و حرف بوسی از آن آستان به لب
صبحی تبسمی به تأمل دماندهایم
زان گرد خط که نیست چو حرفش نشان به لب
راهی به درد بی اثری قطع کردهایم
همچون سپندم آبله دارد فغان به لب
از بسکه امتحانکدهٔ وهم هستیام
آید نفس چو آینهام هر زمان به لب
عشاق تا حدیث وفا را زبان دهند
چون شمع میدود همه اجزایشان به لب
بی خامشی گم است سر رشتهٔ سخن
بندی زبان به کام که یابی دهان به لب
دلکوب فطرت است حدیث سبکسران
چون پنبه نام کوه نیاید گران به لب
خواهی نفس فرو کش و خواهی به ناله کوش
جولان عمر را نکشد کس عنان به لب
خلقی به حرف و صوت فشرده ست پای جهد
راهی چو خامه میرود این کاروان به لب
سیری ز خوان چرخ کسی را به کام نیست
دارد هلال هم سخن از حرف نان به لب
سعی ضعیف خلق به جایی نمیرسد
گر مرد قدرتی نفست را رسان به لب
بیدل به جلوه گاه نثار تبسمش
آه از ستمکشی که نیاورد جان به لب



