
بیدل دهلوی- غزل شماره 1506
لمعهٔ مهرش دمی کاینه تابان کند
شرم به چشمِ جهات سایهٔ مژگان کند
گر به تغافل دهد جلوه عنانِ نگاه
خانهٔ صد آینه یک مژه ویران کند
حسن عرقناک او محرمی دل نخواست
آتش غیرت کجاست کاین ورق افشان کند
هرزهدوِ مطلبم کاش چو موج گهر
آبلهام یک نفس محرم دامان کند
فوت زمانِ حضور آینهٔ دل شکست
یأس کنون جای مو ناله پریشان کند
در بن دندانِ شوق حسرت کنج لبیست
گر بگزم پشت دست بوسه چراغان کند
در برم از نیستی جامهٔ پوشیدهایست
تا کی از این کسوتم رنگ تو عریان کند
شبهه نچیند بساط در ره تسلیم عشق
آب ز عکس غریق آینه پنهان کند
با همه واماندگی شوق گر آید بجوش
آبلهٔ پا چو شمع بر مژه توفان کند
گر سر مجنون او گردشی آرد به عرض
دشت و در از گردباد رو به گریبان کند
عالم تصویرِ وهم صید فریبم نکرد
کافر آن غمزه را بت چه مسلمان کند؟
بیدل ز آن نرگسم جرأت بیداد کو؟
سرمه ز خاکم مگر بالد و افغان کند



