
بیدل دهلوی- غزل شماره 1505
لعلِ لب او یکدم بر حالم اگر خندد
تا حشر غبار من بر آبِ گهر خندد
بیجلوهٔ او تا چند از سیر گل و شبنم
اشکم ز نظر جوشد، داغم به جگر خندد
یک خندهٔ او برقِ بنیادِ دو عالم شد
دیگر چه بلا ریزد گر بار دگر خندد
جوش چمن از خجلت در غنچه نفس دزدد
آنجا که گلِ داغم از آهِ سحر خندد
یک شبنم از این گلشن بیچشمِ تماشا نیست
چندان که حیا بالد، سامان نظر خندد
یاد دم شمشیرت هرجا چمن آراید
چون شمع سراپایم یک رفتن سر خندد
افسردگی دل را از آه گشایش کو؟
سنگ است و همان کلفت هرچند شرر خندد
از چرخِ کمان پیکر با وهم تسلّی شو
کم نیست از این خانه یک حلقهٔ در خندد
آنجا که ز هم ریزد چار آینهٔ امکان
یک جبههٔ تسلیمم صد گل به سپر خندد
از خجلت بیدردی داغ است سراپایم
مژگان به عرق گیرم تا دیدهٔ تر خندد
بیجلوه او بیدل زین باغ چه گل چیند؟
در کسوتِ چاکِ دل چون صبح مگر خندد



