
بیدل دهلوی- غزل شماره 2048
به نقشِ سخت روییهای مردم بسکه حیرانم
رگِ سنگست همچون جوهرِ آیینه مژگانم
گلی جز داغِ رسوایی در آغوشم نمیگنجد
ز سر تا پا چو جام باده یک چاکِ گریبانم
حباب از پیرهن آیینه داری میکند روشن
به پوشش ساختم تا اینقدر کردند عریانم
اگر بنیادِ مینا خانهٔ گردون به سنگ آید
منش در چشمِ همّت یک شکست اشک میدانم
چراغِ کشته دودش زیر دست داغ میباشد
ز نقش پا فروتر میتپد گرد بیابانم
قیامت داشت بیروی تو شمع انجمن بودن
گدازم آب زد تا سوختن گردید آسانم
ندارم در دبستانِ محبّت شوقِ بیکاری
به یادت سطرِ اشکی مینویسم، ناله میخوانم
تماشا مشربم، از سازِ راحتها چه میپرسی؟
جهان افسانه گردد تا رسد مژگان به مژگانم
به تدبیرِ جنونم ره ندارد حکمِ مستوری
چو مغزِ پسته هر چند استخوان باشد گریبانم
عرق پیمایِ شبنم چون سحر عمریست میتازم
ندارم آنقدر آبی که گَردِ خویش بنشانم
درین محفل مبادا از زبان گردن کشم بیدل
چو شمع از فیض خاموشی گریبان سازِ دامانم



