
بیدل دهلوی- غزل شماره 644
دیدهای را که به نظّارۀ دل محرم نیست
مژه بر هم زدن از دست تأسف کم نیست
موج در آب گهر آینهٔ همواری ست
دل اگر جمع شود کار هوس در هم نیست
حسن را بی عرق شرم طراوت نبود
گل کاغذ به از آن گل که بر او شبنم نیست
درد معشوق فزونتر ز غم عشاق است
چاک چون سینهٔ گندم به دل آدم نیست
موی ژولیده مدان جوهر تجرید جنون
که سرافرازی قدر علم از پرچم نیست
همچو ابر آینه دار عرق شرم توایم
خاک ما گر همه بر باد رود بی نم نیست
غیرتت پردهٔ غفلت به دل و دیده گماشت
تا تو پیدا نشوی آینه در عالم نیست
طوطیات هیچ ره آینهٔ دل نشکافت
تا بدانی که تو را جز تو کسی همدم نیست
ای جنون داغ شو از کلفت عریانی من
دامنش دادهام از دست و گریبان هم نیست
هستی عاریتام سجده به پیشانی بست
دوش هر کس به ته بار رود بی خم نیست
باعث وحشت جسم است نفس ها بیدل
خاک تا هم نفس باد بود بی رم نیست



