
بیدل دهلوی- غزل شماره 1328
ز دنیا چه گیرد اگر مرد گیرد
مگر دامنِ همّت فرد گیرد
خجل میروم از زیانگاهِ هستی
عدم تا چه از من رهآورد گیرد
عرق دارد آیینه از شرم رنگم
بگو تا گلاب از گل زرد گیرد
تنآسانِ اقبالِ بختِ سیاهم
حیا بایدم سایه پرورد گیرد
عبث لطمهفرسای موت و حیاتم
فلک تا کیام مهرهٔ نرد گیرد
شب قانعان از سحر میهراسد
مبادا سوادِ وفا گرد گیرد
به خاکم فرو برد امداد گردون
کم از پاست دستی که نامرد گیرد
ز بس یأس در هم شکستهست رنگم
گر آیینه گیرم دلم درد گیرد
ازین باغِ عبرت نجوشید بیدل
دماغی که بوی دل سرد گیرد



