در این بخش ابیات پراکنده رودکی نوشته شده است .
این ابیات ، در حقیقت ابیاتی هستند که به هم پیوسته نیستند .
فهرست ابیات پراکنده به ترتیب حروف الفبا – حرف آخر قافیه یا ردیف –
برای خواندن هر شعر ، روی آن کلیک کنید :
الف :
شعر شماره 1 : گرچه بشتر را عطا باران بود
شعر شماره 2 : پیش تیغ تو روز صف دشمن
شعر شماره 3 : تنت یک و جان یکی و چندین دانش
شعر شماره 4 : چنان که اشتر ابله سوی کنام شده
شعر شماره 5 : جز بمادندر این جهان گر به روی
شعر شماره 6 : گوش توسال و مه برود و سرود
شعر شماره 7 : درنگ آسا سپهر آرا بیاید
شعر شماره 8 : شیر آلغده که بیرون جهد از خانه به صید
شعر شماره 9 : نباشد زین زمانه بس شگفتی
شعر شماره 10 : چو گرد آرند کردارت به محشر
شعر شماره 11 : کمندش بیشه بر شیران قفص کرد
شعر شماره 12 : هر آن چه مدح تو گویم درست باشد و راست
شعر شماره 13 : گیهان ما به خواجه ی عدنانی
شعر شماره 14 : اگرت بدره رساند همی به بدر منیر
شعر شماره 15 : همی بایدت رفت و راه دورست
ب :
شعر شماره 16 : ندیده تنبل اوی و بدیده مندل اوی
شعر شماره 17 : فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید
شعر شماره 18 : تا کی کنی عذاب و کنی ریش را خضاب؟
ت :
شعر شماره 19 : جغد که با باز و پلنگان پرد
شعر شماره 20 : تا لباس عمر اعدایش نگردد بافته
شعر شماره 21 : بر روی پزشک زن، میندیش
شعر شماره 22 : ای زان چون چراغ پیشانی
شعر شماره 23 : خاک کف پای رودکی نسزی تو
شعر شماره 24 : به باز کریزی بمانم همی
شعر شماره 25 : همه نیوشه ی خواجه به نیکویی و به صلحست
شعر شماره 26 : هیچ راحت مینبینم در سرود و رود تو
شعر شماره 27 : شب قدر وصلت ز فرخندگی
شعر شماره 28 : لاد را بر بنای محکم نه
شعر شماره 29 : خوبان همه سپاهند، اوشان خدایگانست
شعر شماره 30 : بهارچین کن ازان روی بزم خانه ی خویش
شعر شماره 31 : فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید
شعر شماره 32 : با دل پاک مرا جامه ی ناپاک رواست
شعر شماره 33 : معذورم دارند، که اندوه و غیشت
شعر شماره 34 : چه گر من همیشه ستا گوی باشم
شعر شماره 35 : بودنت در خاک باشد، یافتی
ج :
شعر شماره 36 : ز مهرش مبادا تهی ایچ دل
شعر شماره 37 : راهی آسان و راست بگزین، ای دوست
شعر شماره 38 : زین و زان چند بود بر که و مه؟
د :
شعر شماره 39 : از جود قبا داری پوشیده مشهر
شعر شماره 40 : بخت و دولت چو پیشکار تواند
شعر شماره 41 : به تو بازگردد غم عاشقی
شعر شماره 42 : ایا بلایه، اگر کارت تو پنهان بود
شعر شماره 43 : گوسپندیم و جهان هست به کردار نغل
شعر شماره 44 : مرده نشود زنده، زنده بستودان شد
شعر شماره 45 : فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید
شعر شماره 46 : رخ اعدات از تش نکبت
شعر شماره 47 : ای جان همه عالم در جان تو پیوند
شعر شماره 48 : یافتی چون که مال غره مشو
شعر شماره 49 : دل از دنیا بردار و به خانه بنشین پست
شعر شماره 50 : هر دم که مرا گرفته خاموش
شعر شماره 51 : چرخ چنینست و بدین ره رود
شعر شماره 52 : ستاخی برآمد از بر شاخ درخت عود
شعر شماره 53 : بدان مرغک مانم که همی دوش
شعر شماره 54 : هر آن کریم که فرزند او بلاده بود
شعر شماره 55 : ماغ در آبگیر گشته روان
شعر شماره 56 : برو، ز تجربه ی روزگار بهره بگیر
ر :
شعر شماره 57 : ماهی دیدی کجا کبودر گیرد؟
شعر شماره 58 : با درفش کاویان و طاقدیس
شعر شماره 59 : اگر من زونجت نخوردم گهی
شعر شماره 60 : مدخلان را رکاب زرآگین
شعر شماره 61 : تا زندهام مرا نیست جز مدح تو دگر کار
شعر شماره 62 : گزیده چهار توست، بدو در جهانهان
شعر شماره 63 : چنان بار برآورد به خویشتن
شعر شماره 64 : فاخته بر سرو شاهرود بر آورد
شعر شماره 65 : علم ابر و تندر بود کوس او
ز :
شعر شماره 66 : چون لطیف آید به گاه نوبهار
شعر شماره 67 : به حق آن خم زلف ، بسان منقار باز
شعر شماره 68 : در عمل تا دیر بازی و درازی ممکنست
شعر شماره 69 : تازیان دوان همی آید
شعر شماره 70 : چون سپرم نه میان بزم به نوروز
س :
شعر شماره 71 : نهاد روی به حضرت، چنان که روبه پیر
ش :
شعر شماره 72 : حسودانت را داده بهرام نحس
شعر شماره 73 : بت، اگرچه لطیف دارد نقش
شعر شماره 74 : از چه توبه نکند خواجه؟ که هر کجا که بود
شعر شماره 75 : تو چگونه جهی؟ که دست اجل
شعر شماره 76 : بر هبک نهاده جام باده
شعر شماره 77 : همی تا قطب با حورست زیر گنبد اخضر
شعر شماره 78 : بسا کسا! که جوین نان همی نیابد سیر
شعر شماره 79 : بانگ کردمت، ای فغ سیمین
شعر شماره 80 : ای دریغا! که مورد زار مرا
شعر شماره 81 : هر کو برود راست نشستست به شادی
شعر شماره 82 : چون جامه ی اشن به تن اندر کند کسی
غ :
شعر شماره 83 : آه! ازین جور بد زمانه ی شوم
ک :
شعر شماره 84 : با دو سه بوسه رها کن این دل از درد خناک
شعر شماره 85 : کافور تو با کوس شد و مشک همه ناک
شعر شماره 86 : بس عزیزم، بس گرامی، شاد باش
گ :
شعر شماره 87 : یک به یک از در درآمد آن نگار
شعر شماره 88 : خشک کلب سگ و بتفوز سگ
ل :
شعر شماره 89 : چو هامون دشمنانت پست بادند
شعر شماره 90 : یار بادت توفیق، روزبهی با تو رفیق
شعر شماره 91 : ای شاه نبی سیرت، ایمان تو محکم
شعر شماره 92 : لبت سیب بهشت و من محتاج
م :
شعر شماره 93 : چرا همی نچمم؟ تا چرا کند تن من
شعر شماره 94 : گر کند یاریی مرا به غم عشق آن صنم
شعر شماره 95 : تا درگه او یابی مگذرد به در کس
شعر شماره 96 : بامها را فرسب خرد کنی
شعر شماره 97 : بر رخ هزار زهره ی ثامور برشکفت
شعر شماره 98 : آرزومند آن شده تو به گور
شعر شماره 99 : هنوز با منی و از نهیب رفتن تو
شعر شماره 100 : من بدان آمدم به خدمت تو
شعر شماره 101 : داری مرا بدان که فراز آیم
شعر شماره 102 : چون برگ لاله بودهام و اکنون
شعر شماره 103 : سرو بودیم چندگاه بلند
شعر شماره 104 : بت پرستی گرفته ایم همه
ن :
شعر شماره 105 : کنه را در چراغ کرد سبک
شعر شماره 106 : یکی آلودهای باشد، که شهری را ببالاید
شعر شماره 107 : گر همه نعمت یک روز به ما بخشد
شعر شماره 108 : گر کس بودی که زی توام بفگندی
شعر شماره 109 : میلاو منی، ای فغ واستاد توام من
شعر شماره 110 : بسی خسرو نامور پیش ازین
شعر شماره 111 : از پی الفغده و روزی به جهد
شعر شماره 112 : خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان
شعر شماره 113 : خود غم دندان به که توانم گفتن؟
شعر شماره 114 : به نوبهاران بستای ابر گریان را
شعر شماره 115 : به آتش درون بر مثال سمندر
شعر شماره 116 : کیر آلوده بیاری و نهی در کس من
شعر شماره 117 : هرگز نکند سوی من خسته نگاهی
شعر شماره 118 : تلخی و شیرینیش آمیخته است
شعر شماره 119 : ای خریدار من ترا بدو چیز:
شعر شماره 120 : گرفته روی دریا جمله کشتیهای بر تو
شعر شماره 121 : هر آن که خاتم مدح تو کرد در انگشت
شعر شماره 122 : به سرو ماند، گر سو لاله دار بود
شعر شماره 123 : گیتیت چنین آید، گردنده بدین سان هم
شعر شماره 124 : به چنگال قهر تو در، خصم بد دل
شعر شماره 125 : ازان کوزابری باز کردار
شعر شماره 126 : چنان که خاک سرشتی به زیر خاک شوی
و :
شعر شماره 127 : آن رخت کتان خویش من رفتم و پردختم
شعر شماره 128 : چرا عمر کرکس دو صد سال؟ ویحک !
شعر شماره 129 : عاجز شود از اشک و غریو من
شعر شماره 130 : دلبرا، زوکی مجال حاسد غماز تو
ه :
شعر شماره 131 : ای دریغ! آن حر، هنگام سخا حاتم فش
شعر شماره 132 : هفت سالار، کندرین فلکند
شعر شماره 133 : نیست از من عجب که: گستاخم
شعر شماره 134 : گاه آرامیده و گه ارغنده
شعر شماره 135 : منم خو کرده بر بوسش، چنان چون باز بر مسته
شعر شماره 136 : از مهر او ندارم بی خنده کام و لب
شعر شماره 137 : آتش هجر ترا هیزم منم
شعر شماره 138 : به جای هر گران مایه فرومایه نشانیده
شعر شماره 139 : گر نعمهای او چو چرخ دوان
شعر شماره 140 : در راه نشابور دهی دیدم بس خوب
شعر شماره 141 : جعدی سیاه دارد، کز کشی
شعر شماره 142 : کز شاعران نوندمنم و نوگواره
شعر شماره 143 : ای خون دوستانت به گردن، مکن بزه
شعر شماره 144 : بتگک ازان گزیدهام این کازه
شعر شماره 145 : یک سو کشمش چادر، یک سو نهمش موزه
شعر شماره 146 : ناگاه برآرند ز کنج تو خروشی
شعر شماره 147 : خوش آن نبیذ غارچی با دوستان یکدله
شعر شماره 148 : ماه تمامست روی دلبرک من
شعر شماره 149 : ای بار خدای، ای نگار فتنه
شعر شماره 150 : بزرگان جهان چون بند گردن
شعر شماره 151 : زلفینک او نهاده دارد
شعر شماره 152 : ندارد میل فرزانه به فرزند و به زن هرگز
شعر شماره 153 : ایا خورشید سالاران گیتی
ی :
شعر شماره 154 : گه ارمندهای و گه ارغندهای
شعر شماره 155 : مهر جویی ز من و بی مهری
شعر شماره 156 : بر تو رسیده بهر دل تنگ چارهای
شعر شماره 157 : گه در آن کندز بلند نشین
شعر شماره 158 : کار بوسه چو آب خوردن شور
شعر شماره 159 : بتا، نخواهم گفتن تمام مدح ترا
شعر شماره 160 : من کنم پیش تو دهان پر باد
شعر شماره 161 : باغ ملک آمد طری از رشحه ی کلک وزیر
شعر شماره 162 : چه نیکو سخن گفت؟ یاری بیاری
شعر شماره 163 : نیل دمنده تویی به گاه عطیت
شعر شماره 164 : مرا با تو بدین باب تاب نیست
شعر شماره 165 : آهو ز تنگ کوه بیامد به دشت و راغ
شعر شماره 166 : از خر و پالیک آن جای رسیدم که همی
شعر شماره 167 : جهانا، همانا کزین بیگناهی
شعر شماره 168 : به جمله خواهم یک ماهه بوسه از تو، بتا
شعر شماره 169 : ای آن که من از عشق تو اندر جگر خویش
شعر شماره 170 : ازو بی اندهی بگزین و شادی با تن آسانی
شعر شماره 171 : شدم پیر بدین سان و تو هم خود نه جوانی
شعر شماره 172 : زر خواهی و ترنج، اینک این دو رخ من
شعر شماره 173 : سروست آن یا بالا؟ ماهست آن یا روی؟
شعر شماره 174 : آمد این نوبهار توبه شکن
شعر شماره 175 : شاعر شهید و شهره فرالاوی
