قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
خانه / اشعار کامل شاعران / رودکی / ابیات پراکنده رودکی

ابیات پراکنده رودکی

در این بخش ابیات پراکنده رودکی نوشته شده است .

این ابیات ، در حقیقت ابیاتی هستند که به هم پیوسته نیستند .

فهرست ابیات پراکنده به ترتیب حروف الفبا – حرف آخر قافیه یا ردیف –

برای خواندن هر شعر ، روی آن کلیک کنید :

الف :

شعر شماره ۱ : گرچه بشتر را عطا باران بود

شعر شماره ۲ : پیش تیغ تو روز صف دشمن

شعر شماره ۳ : تنت یک و جان یکی و چندین دانش

شعر شماره ۴ : چنان که اشتر ابله سوی کنام شده

شعر شماره ۵ : جز بمادندر این جهان گر به روی

شعر شماره ۶ : گوش توسال و مه برود و سرود

شعر شماره ۷ : درنگ آسا سپهر آرا بیاید

شعر شماره ۸ : شیر آلغده که بیرون جهد از خانه به صید

شعر شماره ۹ : نباشد زین زمانه بس شگفتی

شعر شماره ۱۰ : چو گرد آرند کردارت به محشر

شعر شماره ۱۱ : کمندش بیشه بر شیران قفص کرد

شعر شماره ۱۲ : هر آن چه مدح تو گویم درست باشد و راست

شعر شماره ۱۳ : گیهان ما به خواجه ی عدنانی

شعر شماره ۱۴ : اگرت بدره رساند همی به بدر منیر

شعر شماره ۱۵ : همی بایدت رفت و راه دورست

ب :

شعر شماره ۱۶ : ندیده تنبل اوی و بدیده مندل اوی

شعر شماره ۱۷ : فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید

شعر شماره ۱۸ : تا کی کنی عذاب و کنی ریش را خضاب؟

ت :

شعر شماره ۱۹ : جغد که با باز و پلنگان پرد

شعر شماره ۲۰ : تا لباس عمر اعدایش نگردد بافته

شعر شماره ۲۱ : بر روی پزشک زن، میندیش

شعر شماره ۲۲ : ای زان چون چراغ پیشانی

شعر شماره ۲۳ : خاک کف پای رودکی نسزی تو

شعر شماره ۲۴ : به باز کریزی بمانم همی

شعر شماره ۲۵ : همه نیوشه ی خواجه به نیکویی و به صلحست

شعر شماره ۲۶ : هیچ راحت می‌نبینم در سرود و رود تو

شعر شماره ۲۷ : شب قدر وصلت ز فرخندگی

شعر شماره ۲۸ : لاد را بر بنای محکم نه

شعر شماره ۲۹ : خوبان همه سپاهند، اوشان خدایگانست

شعر شماره ۳۰ : بهارچین کن ازان روی بزم خانه ی خویش

شعر شماره ۳۱ : فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید

شعر شماره ۳۲ : با دل پاک مرا جامه ی ناپاک رواست

شعر شماره ۳۳ : معذورم دارند، که اندوه و غیشت

شعر شماره ۳۴ : چه گر من همیشه ستا گوی باشم

شعر شماره ۳۵ : بودنت در خاک باشد، یافتی

ج : 

شعر شماره ۳۶ : ز مهرش مبادا تهی ایچ دل

شعر شماره ۳۷ : راهی آسان و راست بگزین، ای دوست

شعر شماره ۳۸ : زین و زان چند بود بر که و مه؟

د : 

شعر شماره ۳۹ : از جود قبا داری پوشیده مشهر

شعر شماره ۴۰ : بخت و دولت چو پیشکار تواند

شعر شماره ۴۱ : به تو بازگردد غم عاشقی

شعر شماره ۴۲ : ایا بلایه، اگر کارت تو پنهان بود

شعر شماره ۴۳ : گوسپندیم و جهان هست به کردار نغل

شعر شماره ۴۴ : مرده نشود زنده، زنده بستودان شد

شعر شماره ۴۵ : فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید

شعر شماره ۴۶ : رخ اعدات از تش نکبت

شعر شماره ۴۷ : ای جان همه عالم در جان تو پیوند

شعر شماره ۴۸ : یافتی چون که مال غره مشو

شعر شماره ۴۹ : دل از دنیا بردار و به خانه بنشین پست

شعر شماره ۵۰ : هر دم که مرا گرفته خاموش

شعر شماره ۵۱ : چرخ چنینست و بدین ره رود

شعر شماره ۵۲ : ستاخی برآمد از بر شاخ درخت عود

شعر شماره ۵۳ : بدان مرغک مانم که همی دوش

شعر شماره ۵۴ : هر آن کریم که فرزند او بلاده بود

شعر شماره ۵۵ : ماغ در آبگیر گشته روان

شعر شماره ۵۶ : برو، ز تجربه ی روزگار بهره بگیر

ر : 

شعر شماره ۵۷ : ماهی دیدی کجا کبودر گیرد؟

شعر شماره ۵۸ : با درفش کاویان و طاقدیس

شعر شماره ۵۹ : اگر من زونجت نخوردم گهی

شعر شماره ۶۰ : مدخلان را رکاب زرآگین

شعر شماره ۶۱ : تا زنده‌ام مرا نیست جز مدح تو دگر کار

شعر شماره ۶۲ : گزیده چهار توست، بدو در جهانهان

شعر شماره ۶۳ : چنان بار برآورد به خویشتن

شعر شماره ۶۴ : فاخته بر سرو شاهرود بر آورد

شعر شماره ۶۵ : علم ابر و تندر بود کوس او

ز : 

شعر شماره ۶۶ : چون لطیف آید به گاه نوبهار

شعر شماره ۶۷ : به حق آن خم زلف ، بسان منقار باز

شعر شماره ۶۸ : در عمل تا دیر بازی و درازی ممکنست

شعر شماره ۶۹ : تازیان دوان همی آید

شعر شماره ۷۰ : چون سپرم نه میان بزم به نوروز

س : 

شعر شماره ۷۱ : نهاد روی به حضرت، چنان که روبه پیر

ش : 

شعر شماره ۷۲ : حسودانت را داده بهرام نحس

شعر شماره ۷۳ : بت، اگرچه لطیف دارد نقش

شعر شماره ۷۴ : از چه توبه نکند خواجه؟ که هر کجا که بود

شعر شماره ۷۵ : تو چگونه جهی؟ که دست اجل

شعر شماره ۷۶ : بر هبک نهاده جام باده

شعر شماره ۷۷ : همی تا قطب با حورست زیر گنبد اخضر

شعر شماره ۷۸ : بسا کسا! که جوین نان همی نیابد سیر

شعر شماره ۷۹ : بانگ کردمت، ای فغ سیمین

شعر شماره ۸۰ : ای دریغا! که مورد زار مرا

شعر شماره ۸۱ : هر کو برود راست نشستست به شادی

شعر شماره ۸۲ : چون جامه ی اشن به تن اندر کند کسی

غ : 

شعر شماره ۸۳ : آه! ازین جور بد زمانه ی شوم

ک : 

شعر شماره ۸۴ : با دو سه بوسه رها کن این دل از درد خناک

شعر شماره ۸۵ : کافور تو با کوس شد و مشک همه ناک

شعر شماره ۸۶ : بس عزیزم، بس گرامی، شاد باش

گ : 

شعر شماره ۸۷ : یک به یک از در درآمد آن نگار

شعر شماره ۸۸ : خشک کلب سگ و بتفوز سگ

ل : 

شعر شماره ۸۹ : چو هامون دشمنانت پست بادند

شعر شماره ۹۰ : یار بادت توفیق، روزبهی با تو رفیق

شعر شماره ۹۱ : ای شاه نبی سیرت، ایمان تو محکم

شعر شماره ۹۲ : لبت سیب بهشت و من محتاج

م : 

شعر شماره ۹۳ : چرا همی نچمم؟ تا چرا کند تن من

شعر شماره ۹۴ : گر کند یاریی مرا به غم عشق آن صنم

شعر شماره ۹۵ : تا درگه او یابی مگذرد به در کس

شعر شماره ۹۶ : بام‌ها را فرسب خرد کنی

شعر شماره ۹۷ : بر رخ هزار زهره ی ثامور برشکفت

شعر شماره ۹۸ : آرزومند آن شده تو به گور

شعر شماره ۹۹ : هنوز با منی و از نهیب رفتن تو

شعر شماره ۱۰۰ : من بدان آمدم به خدمت تو

شعر شماره ۱۰۱ : داری مرا بدان که فراز آیم

شعر شماره ۱۰۲ : چون برگ لاله بوده‌ام و اکنون

شعر شماره ۱۰۳ : سرو بودیم چندگاه بلند

شعر شماره ۱۰۴ : بت پرستی گرفته ایم همه

ن : 

شعر شماره ۱۰۵ : کنه را در چراغ کرد سبک

شعر شماره ۱۰۶ : یکی آلوده‌ای باشد، که شهری را ببالاید

شعر شماره ۱۰۷ : گر همه نعمت یک روز به ما بخشد

شعر شماره ۱۰۸ : گر کس بودی که زی توام بفگندی

شعر شماره ۱۰۹ : میلاو منی، ای فغ واستاد توام من

شعر شماره ۱۱۰ : بسی خسرو نامور پیش ازین

شعر شماره ۱۱۱ : از پی الفغده و روزی به جهد

شعر شماره ۱۱۲ : خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان

شعر شماره ۱۱۳ : خود غم دندان به که توانم گفتن؟

شعر شماره ۱۱۴ : به نوبهاران بستای ابر گریان را

شعر شماره ۱۱۵ : به آتش درون بر مثال سمندر

شعر شماره ۱۱۶ : کیر آلوده بیاری و نهی در کس من

شعر شماره ۱۱۷ : هرگز نکند سوی من خسته نگاهی

شعر شماره ۱۱۸ : تلخی و شیرینیش آمیخته است

شعر شماره ۱۱۹ : ای خریدار من ترا بدو چیز:

شعر شماره ۱۲۰ : گرفته روی دریا جمله کشتی‌های بر تو

شعر شماره ۱۲۱ : هر آن که خاتم مدح تو کرد در انگشت

شعر شماره ۱۲۲ : به سرو ماند، گر سو لاله دار بود

شعر شماره ۱۲۳ : گیتیت چنین آید، گردنده بدین سان هم

شعر شماره ۱۲۴ : به چنگال قهر تو در، خصم بد دل

شعر شماره ۱۲۵ : ازان کوزابری باز کردار

شعر شماره ۱۲۶ : چنان که خاک سرشتی به زیر خاک شوی

و : 

شعر شماره ۱۲۷ : آن رخت کتان خویش من رفتم و پردختم

شعر شماره ۱۲۸ : چرا عمر کرکس دو صد سال؟ ویحک !

شعر شماره ۱۲۹ : عاجز شود از اشک و غریو من

شعر شماره ۱۳۰ : دلبرا، زوکی مجال حاسد غماز تو

ه : 

شعر شماره ۱۳۱ : ای دریغ! آن حر، هنگام سخا حاتم فش

شعر شماره ۱۳۲ : هفت سالار، کندرین فلکند

شعر شماره ۱۳۳ : نیست از من عجب که: گستاخم

شعر شماره ۱۳۴ : گاه آرامیده و گه ارغنده

شعر شماره ۱۳۵ : منم خو کرده بر بوسش، چنان چون باز بر مسته

شعر شماره ۱۳۶ : از مهر او ندارم بی خنده کام و لب

شعر شماره ۱۳۷ : آتش هجر ترا هیزم منم

شعر شماره ۱۳۸ : به جای هر گران مایه فرومایه نشانیده

شعر شماره ۱۳۹ : گر نعم‌های او چو چرخ دوان

شعر شماره ۱۴۰ : در راه نشابور دهی دیدم بس خوب

شعر شماره ۱۴۱ : جعدی سیاه دارد، کز کشی

شعر شماره ۱۴۲ : کز شاعران نوندمنم و نوگواره

شعر شماره ۱۴۳ : ای خون دوستانت به گردن، مکن بزه

شعر شماره ۱۴۴ : بتگک ازان گزیده‌ام این کازه

شعر شماره ۱۴۵ : یک سو کشمش چادر، یک سو نهمش موزه

شعر شماره ۱۴۶ : ناگاه برآرند ز کنج تو خروشی

شعر شماره ۱۴۷ : خوش آن نبیذ غارچی با دوستان یکدله

شعر شماره ۱۴۸ : ماه تمامست روی دلبرک من

شعر شماره ۱۴۹ : ای بار خدای، ای نگار فتنه

شعر شماره ۱۵۰ : بزرگان جهان چون بند گردن

شعر شماره ۱۵۱ : زلفینک او نهاده دارد

شعر شماره ۱۵۲ : ندارد میل فرزانه به فرزند و به زن هرگز

شعر شماره ۱۵۳ : ایا خورشید سالاران گیتی

ی : 

شعر شماره ۱۵۴ : گه ارمنده‌ای و گه ارغنده‌ای

شعر شماره ۱۵۵ : مهر جویی ز من و بی مهری

شعر شماره ۱۵۶ : بر تو رسیده بهر دل تنگ چاره‌ای

شعر شماره ۱۵۷ : گه در آن کندز بلند نشین

شعر شماره ۱۵۸ : کار بوسه چو آب خوردن شور

شعر شماره ۱۵۹ : بتا، نخواهم گفتن تمام مدح ترا

شعر شماره ۱۶۰ : من کنم پیش تو دهان پر باد

شعر شماره ۱۶۱ : باغ ملک آمد طری از رشحه ی کلک وزیر

شعر شماره ۱۶۲ : چه نیکو سخن گفت؟ یاری بیاری

شعر شماره ۱۶۳ : نیل دمنده تویی به گاه عطیت

شعر شماره ۱۶۴ : مرا با تو بدین باب تاب نیست

شعر شماره ۱۶۵ : آهو ز تنگ کوه بیامد به دشت و راغ

شعر شماره ۱۶۶ : از خر و پالیک آن جای رسیدم که همی

شعر شماره ۱۶۷ : جهانا، همانا کزین بی‌گناهی

شعر شماره ۱۶۸ : به جمله خواهم یک ماهه بوسه از تو، بتا

شعر شماره ۱۶۹ : ای آن که من از عشق تو اندر جگر خویش

شعر شماره ۱۷۰ : ازو بی اندهی بگزین و شادی با تن آسانی

شعر شماره ۱۷۱ : شدم پیر بدین سان و تو هم خود نه جوانی

شعر شماره ۱۷۲ : زر خواهی و ترنج، اینک این دو رخ من

شعر شماره ۱۷۳ : سروست آن یا بالا؟ ماهست آن یا روی؟

شعر شماره ۱۷۴ : آمد این نوبهار توبه شکن

شعر شماره ۱۷۵ : شاعر شهید و شهره فرالاوی

شعر شماره ۱۷۶ : جز برتری ندانی، گویی که آتشی

شعر شماره ۱۷۷ : ای مایه ی خوبی و نیک نامی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

code