آذر بیگدلی – غزل شماره 78
ستمکشان تو، از شکوه لب چنان بستند
که از شکایت اغیار هم زبان بستند
گمان به صبر رقیبان مبر، اگر بینی
زبان ز شکوه دو روزی به امتحان بستند
بترس ز آه شهیدان، نه ساکنان سپهر
گشاده دست تو درهای آسمان بستند
ز من مرنج، دو روزی به باغ اگر نایم
پرم به کنج قفس ای هم آشیان بستند
ز باغ عشق، نبردم بری ز پرورشت
نبسته دسته گلی، دست باغبان بستند
چه شکوه سرکنم از دلبران؟ همان گیرم
به وعده های دروغم دگر زبان بستند
به مصر رفت ز کنعان هزار کس آذر
که گاه آمدنش، راه کاروان بستند