آذر بیگدلی – غزل شماره 126
نی ام غمگین، ولی خود را غمین از بهر آن دارم
که تا ذوق غم عشق تو، از مردم نهان دارم
سرت گردم، بکش تیغ از میان و جانفشانی بین
نمردم این قدر هم، باز تاب امتحان دارم
کدامین دل ز آهم نرم گردد؟ ساده لوحی بین
که یک ناوک به زه مانده و قصد صد نشان دارم
مرا چند ای فلک از کوی او آواره می سازی
به محشر نیستم لال، این قدر آخر زبان دارم
چو بیخود گفتگویی سر کنم، آذر مرنج از من
که چون دیوانگان با خود، حدیثی در میان دارم