کشتی چو به دریای روان میگذرد

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 794

کشتی چو به دریای روان میگذرد

می‌پندارد که نیستان میگذرد

ما میگذریم ز این جهان در همه حال

می‌پندارم کاین جهان میگذرد

نوشته‌های مرتبط

دوش از طربی به سوی اصحاب شدیم

ادامه نوشته »

برغوش بک و قیر بک و سالارم

ادامه نوشته »

ای داده مرا چو عشق خود بیداری

ادامه نوشته »

ای ابر که تو جهان خورشیدانی

ادامه نوشته »

از جمله طمع بریدنم آسانست

ادامه نوشته »

انگورم و در زیر لگد میگردم

ادامه نوشته »