ای ابر که تو جهان خورشیدانی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1705

ای ابر که تو جهان خورشیدانی

کاری مقلوب می‌کنی نادانی

از ظلم تو بر ماست جهان ظلمانی

بس گریه نصیب ماست تا گریانی

نوشته‌های مرتبط

زلف تو که یک روزم از او روشن نه

ادامه نوشته »

آنی که وجود و عدمت اوست همه

ادامه نوشته »

سرگشته دلا به دوست از جان راهست

ادامه نوشته »

نی سخره‌ی آسمان پیروزه شوم

ادامه نوشته »

ای نور دل و دیده و جانم چونی

ادامه نوشته »

لب بستم و صد نکته خموشت گفتم

ادامه نوشته »