آن دم که ز افلاک گهر ریز کند

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 469

آن دم که ز افلاک گهر ریز کند

هر ذره به سوی اصل خود خیز کند

از نخوت آن باد وزین باد هوس

هر ذره ز آفتاب پرهیز کند

نوشته‌های مرتبط

من بینم آن را که خود نمی‌بینم من

ادامه نوشته »

بالا سر او دست زند این دستم

ادامه نوشته »

هم خوان توایم و نیز مهمان توایم

ادامه نوشته »

بر هر جایی که سرنهم مسجود اوست

ادامه نوشته »

با زنگی امشب چو شدستی به مصاف

ادامه نوشته »

بیچاره تر از عاشق بی صبر کجاست

ادامه نوشته »