گفتی گشتم ملول و سودام گرفت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 395

گفتی گشتم ملول و سودام گرفت

تا شد دل از این کار و از این جام گرفت

ترسم بروی جامه دران بازآیی

کان گرگ درنده باز تنهام گرفت

نوشته‌های مرتبط

تا در نزنی بهر چه داری آتش

ادامه نوشته »

غم را بر او گزیده میباید کرد

ادامه نوشته »

هر چند در این هوس بسی باشی تو

ادامه نوشته »

کشتی چو به دریای روان میگذرد

ادامه نوشته »

در صورت توست آنچه معنا همه اوست

ادامه نوشته »

مطرب خواهم که عاشق مست بود

ادامه نوشته »