گفتم عشقت مرا بت و خویش منست

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 389

گفتم عشقت مرا بت و خویش منست

غم نیست غم از دل بداندیش منست

گفتا به کمان و تیر خود می‌نازی

گستاخ مینداز گرو پیش منست

نوشته‌های مرتبط

شب گشت که خلقان همه در خواب روند

ادامه نوشته »

ای دل سر آرزو به پای اندر بند

ادامه نوشته »

وقف است مرا عمر در این مشتاقی

ادامه نوشته »

در هر دو جهان دلبر و یارم تو بسی

ادامه نوشته »

نی گفت که پای من به گل بود بسی

ادامه نوشته »

تا عشق تو را است این شکرخایی ها

ادامه نوشته »