گر باد بر آن زلف پریشان زندت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 372

گر باد بر آن زلف پریشان زندت

مه طال بقا از بن دندان زندت

ای ناصح من ز خود برآیی و ز نصح

گر زانچه دلم چشیده بر جان زندت

نوشته‌های مرتبط

گر هیچ نشانه نیست اندر وادی

ادامه نوشته »

تا در طلب گوهر کانی کانی

ادامه نوشته »

آن را که بضاعت قناعت باشد

ادامه نوشته »

سرسبزتر از تو من ندیدم شجری

ادامه نوشته »

بوی دهن تو از چمن می‌شنوم

ادامه نوشته »

بودم شب و روز یار جویای صلاح

ادامه نوشته »