گر هیچ نشانه نیست اندر وادی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1932

گر هیچ نشانه نیست اندر وادی

بسیار امیدهاست در نومیدی

ای دل مبر امید که در روضه ی جان

خرما دهدت شاخ درخت بیدی

نوشته‌های مرتبط

ای روی تو کعبه ی دل و قوت روان

ادامه نوشته »

صد نام ز یاد دوست بر ننگ زدیم

ادامه نوشته »

گر ماه شوی بر آسمان کم نگرم

ادامه نوشته »

در اصل یکی بد است جان من و تو

ادامه نوشته »

این شاخ شکوفه بارگیرد روزی

ادامه نوشته »

لب بستم و صد نکته خموشت گفتم

ادامه نوشته »