ای همچو خر و گاو که و جو طلبت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 221

ای همچو خر و گاو که و جو طلبت

تا چند کند سایس مردان ادبت

لب چند دراز میکنی سوی لبش

هر گنده دهان چشیده از طعم لبت

نوشته‌های مرتبط

تا ظن نبری دور زمانم کشته است

ادامه نوشته »

گاه از غم دلبران بر آتش باشم

ادامه نوشته »

آن نزدیکی که دلستان را باشد

ادامه نوشته »

زان ابروی چون کمانت ای بدر منیر

ادامه نوشته »

طبعم چو حیات یافت از جلوه ی ذکر

ادامه نوشته »

می فرماید خدا که ای هرجایی

ادامه نوشته »