این همدم اندرون که دم میدهدت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 218

این همدم اندرون که دم میدهدت

امید رسیدن به حرم می‌دهدت

تو تا دم آخرین دم او میخور

کان عشوه نباشد ز کرم میدهدت

نوشته‌های مرتبط

سر سخن دوست نمی آرم گفت

ادامه نوشته »

ای یار گرفته‌ و شراب آمیزی

ادامه نوشته »

کی گفت که آن زنده ی جاوید بمرد

ادامه نوشته »

افتاده مرا عجب شکاری چه کنم

ادامه نوشته »

تا ظن نبری که این زمین بیهوشست

ادامه نوشته »

گفتم به طبیب دارویی فرمایی

ادامه نوشته »