تا ظن نبری که این زمین بیهوشست

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 265

تا ظن نبری که این زمین بیهوشست

بیدارد و چشم بسته چون خرگوشست

چون دیک هزار کف به سر می‌آرد

تا خلق ندانند که او در جوشست

نوشته‌های مرتبط

آهو بدود چو در پیش سگ بیند

ادامه نوشته »

در عشق اگر چه که قدم بر قدم است

ادامه نوشته »

ای دل چو به صدق از تو نیاید کاری

ادامه نوشته »

از بس که فساد و ابلهی زاد از من

ادامه نوشته »

در راه نیاز فرد باید بودن

ادامه نوشته »

با عشق روان شد از عدم مرکب ما

ادامه نوشته »