نی گفت که پای من به گل بود بسی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1975

نی گفت که پای من به گل بود بسی

ناگاه بریدند سرم در هوسی

نه زخم گران بخوردم از دست کسی

معذورم دار اگر بنالم نفسی

نوشته‌های مرتبط

بر ظلمت شب خیمه ی مهتاب زدی

ادامه نوشته »

آن خوبانی که فتنه ی بتکده‌اند

ادامه نوشته »

کو پای که او باغ و چمن را شاید

ادامه نوشته »

فرمود که دست و پا به کاری بزنیم

ادامه نوشته »

جز عشق نبود هیچ دمساز مرا

ادامه نوشته »

ای در سر زلف تو پریشانی ها

ادامه نوشته »