بر ظلمت شب خیمه ی مهتاب زدی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1801

بر ظلمت شب خیمه ی مهتاب زدی

میخفت خرد بر رخ او آب زدی

دادی همه را به وعده خواب خرگوش

وز تیغ فراق گردن خواب زدی

نوشته‌های مرتبط

دلدار به زیر لب بخواند چیزی

ادامه نوشته »

دستت دو و پایت دو و چشمت دو رواست

ادامه نوشته »

هر ذره که در هوا و در هامونست

ادامه نوشته »

شد کودکی و رفت جوانی ز جوان

ادامه نوشته »

گفتم مکن ایروت حسن خوب حسن

ادامه نوشته »

دل گرسنه‌ی عید تو شد چون رمضان

ادامه نوشته »