ای دوست تو را رسد اگر ناز کنی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1738

ای دوست تو را رسد اگر ناز کنی

تا ساز شوی باز دمی ساز کنی

زان میترسم در جفا باز کنی

مکر اندیشی بهانه آغاز کنی

نوشته‌های مرتبط

نی من منم و نی تو تویی نی تو منی

ادامه نوشته »

تا چند به هرزه چون غباری گردم

ادامه نوشته »

جز دمدمه ی عشق تو در گوش نماند

ادامه نوشته »

یاد تو کنم میان یادم باشی

ادامه نوشته »

جان در ره ما بباز اگر مرد دلی

ادامه نوشته »

با هستی و نیستیم بیگانگی است

ادامه نوشته »