ای خواجه چرا بی پر و بالم کردی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1720

ای خواجه چرا بی پر و بالم کردی

بر بوی صواب در وبالم کردی

از توبره ات جوی زری میدیدم

از بهر چه خاک در جوالم کردی

نوشته‌های مرتبط

آن دل که من آن خویش پنداشتمش

ادامه نوشته »

هم دل به دلستانت رساند روزی

ادامه نوشته »

گر با دل و دنده هیچ کارم افتد

ادامه نوشته »

ای عارف گوینده نوایی برگو

ادامه نوشته »

آشفته همی روی به کویی ای جان

ادامه نوشته »

ماییم چو حال عاشقان زیر و زبر

ادامه نوشته »