گر با دل و دنده هیچ کارم افتد

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 780

گر با دل و دنده هیچ کارم افتد

در وقت وصال آن نگارم افتد

خون دل از آب دیده زان میبارم

تا آن دل و دیده در کنارم افتد

نوشته‌های مرتبط

این تنهایی هزار جان بیش ارزد

ادامه نوشته »

المنة لله که به تو پیوستم

ادامه نوشته »

با شب گفتم گر به مهت ایمانست

ادامه نوشته »

فرمود خدا به وحی کای پیغمبر

ادامه نوشته »

ناساز از آنیم که سازی داریم

ادامه نوشته »

در جای تو جا نیست به جز آن جان را

ادامه نوشته »