ای ابر که تو جهان خورشیدانی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1705

ای ابر که تو جهان خورشیدانی

کاری مقلوب می‌کنی نادانی

از ظلم تو بر ماست جهان ظلمانی

بس گریه نصیب ماست تا گریانی

نوشته‌های مرتبط

گنجیست نهاده در زمین پوشیده

ادامه نوشته »

دی بلبلکی لطیفکی خوش گویی

ادامه نوشته »

ای چون علم بلند در صحرایی

ادامه نوشته »

توبه چه کنم که توبه‌ام سایه ی توست

ادامه نوشته »

آسوده کسی که در کم و بیشی نیست

ادامه نوشته »

ای گرسنه ی وصل تو سیران جهان

ادامه نوشته »