ای چون علم بلند در صحرایی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1718

ای چون علم بلند در صحرایی

وی چون شکر شگرف در حلوایی

زان میترسم که بدرگ و بدرایی

در مغز تو افکند دگر سودایی

نوشته‌های مرتبط

من زخم تو را به هیچ مرهم ندهم

ادامه نوشته »

رو دیده بدوز تا دلت دیده شود

ادامه نوشته »

اندر طلب دوست همی بشتابم

ادامه نوشته »

شمع ازلست عالم افروزی من

ادامه نوشته »

ای پرده‌ی پندار پسندیده‌ی تو

ادامه نوشته »

تا در طلب مات همی کام بود

ادامه نوشته »