ای آنکه مرا دهر زبان میدانی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1703

ای آنکه مرا دهر زبان میدانی

ور زانکه ببندند دهان میدانی

ور جان و دلم نهان شود زیر زمین

شاد است روانم که نهان میدانی

نوشته‌های مرتبط

تا چهره ی آفتاب جان رخشانست

ادامه نوشته »

ای دلبر عیار دل نیکوفر

ادامه نوشته »

یارب یارب به حق تسبیح رباب

ادامه نوشته »

ای دل چو به صدق از تو نیاید کاری

ادامه نوشته »

هر دم دل خسته‌ام برنجاند یار

ادامه نوشته »

ای مرد سماع معده را خالی دار

ادامه نوشته »