بر گرد جهان این دل آواره ی من

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1440

بر گرد جهان این دل آواره ی من

بسیار سفر کرد پی چاره ی من

وان آب حیات خوش و خوشخواره ی من

جوشید و برآمد ز دل خاره ی من

نوشته‌های مرتبط

این عرصه که عرض آن ندارد طولی

ادامه نوشته »

اول که رخم زرد و دلم پر خون بود

ادامه نوشته »

آن دم که ز افلاک گهر ریز کند

ادامه نوشته »

امشب شب من بسی ضعیف و زار است

ادامه نوشته »

بر خسته دلان راه ملامت میزن

ادامه نوشته »

دوشینه هزار نام بر ننگ زدم

ادامه نوشته »