ای دوست قبولم کن و جانم بستان

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1408

ای دوست قبولم کن و جانم بستان

مستم کن و از هر دو جهانم بستان

با هرچه دلم قرار گیرد بی تو

آتش به من اندر زن و آنم بستان

نوشته‌های مرتبط

هر گه که دل از خلق جدا می‌بینم

ادامه نوشته »

خواهی که در این زمانه فردی گردی

ادامه نوشته »

چشمت صنما هزار دلدار کشد

ادامه نوشته »

ما را بدم پیر نگه نتوان داشت

ادامه نوشته »

زنهار دلا به خود مده ره غم را

ادامه نوشته »

در راه طلب رسیده‌ای می باید

ادامه نوشته »