اول به هزار لطف بنواخت مرا

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 14

اول به هزار لطف بنواخت مرا

آخر به هزار غصه بگداخت مرا

چون مهره مهر خویش می‌باخت مرا

چون من همه او شدم بینداخت مرا

نوشته‌های مرتبط

توبه کردم ز توبه کردن ای جان

ادامه نوشته »

آن قاضی ما چو دیگران قاضی نیست

ادامه نوشته »

ای ماه جبین شبی تو مهوار مخسب

ادامه نوشته »

آواز تو ارمغان نفخ صور است

ادامه نوشته »

تو آبی و ما جمله گیاهیم همه

ادامه نوشته »

گفتی گشتم ملول و سودام گرفت

ادامه نوشته »