مائیم که پوستین به گازر دادیم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1320

مائیم که پوستین به گازر دادیم

وز دادن پوستین به گازر شادیم

در بحر غمی که ساحل و قعرش نیست

نظاره‌گر آمدیم و پست افتادیم

نوشته‌های مرتبط

گر دف نبود نیشکر او دف ماست

ادامه نوشته »

بس درمانها کان مدد درد شود

ادامه نوشته »

گفتم دلم از تو بوسه‌ای خواهانست

ادامه نوشته »

در راه نیاز فرد باید بودن

ادامه نوشته »

من مهر تو بر تارک افلاک نهم

ادامه نوشته »

ای دل ز جهانیان چرا داری بیم

ادامه نوشته »