ماییم که بی‌قماش و بی‌سیم خوشیم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1321

ماییم که بی‌قماش و بی‌سیم خوشیم

در رنج مرفهیم و در بیم خوشیم

تا دور ابد از می تسلیم خوشیم

تا ظن نبری که ما چو تو نیم خوشیم

نوشته‌های مرتبط

ای دل گر ازین حدیث آگاهی تو

ادامه نوشته »

من دوش به کاسه ی رباب سحری

ادامه نوشته »

زان خسرو جان تو مهر شاهی بستان

ادامه نوشته »

هشدار که فضل حق به ناگاه آید

ادامه نوشته »

آمد دل تا درد نهانم گفتن

ادامه نوشته »

بر ظلمت شب خیمه ی مهتاب زدی

ادامه نوشته »