ماییم که از باده‌ی بی‌جام خوشیم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1319

ماییم که از باده‌ی بی‌جام خوشیم

هر صبح منوریم و هر شام خوشیم

گویند سرانجام ندارید شما

ماییم که بی‌هیچ سرانجام خوشیم

نوشته‌های مرتبط

دیدم رخت از غم سر موییم نماند

ادامه نوشته »

من پیر فنا بدم جوانم کردی

ادامه نوشته »

عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست

ادامه نوشته »

در خاک اگر رفت تن بیجانی

ادامه نوشته »

گر من میرم مرا بیارید شما

ادامه نوشته »

همواره خوشی و دلکشی نامیزد

ادامه نوشته »