گر صبر کنی پرده‌ی صبرت بدریم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1287

گر صبر کنی پرده‌ی صبرت بدریم

ور خواب روی خواب ز چشمت ببریم

گر کوه شوی در آتشت بگدازیم

ور بحر شوی تمام آبت بخوریم

نوشته‌های مرتبط

ما میخواهیم و دیگران میخواهند

ادامه نوشته »

دی مست بدی دلا و چست و سفری

ادامه نوشته »

از خاک در تو چون جدا میباشم

ادامه نوشته »

ماییم که دل ز جسم و جوهر کندیم

ادامه نوشته »

چشمی دارم همه پر از صورت دوست

ادامه نوشته »

روزی که مرا عشق تو دیوانه کند

ادامه نوشته »