قومی که چو آفتاب دارند قدوم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1272

قومی که چو آفتاب دارند قدوم

در صدق چو آهنند و در لطف چو موم

چون پنجه‌ی شیرانه‌ی خود بگشایند

نی پرده رها کنند و نی نقش و رسوم

نوشته‌های مرتبط

ای دریا دل تو گوهر و مرجان را

ادامه نوشته »

از عمر که بی یار شود هر دم من

ادامه نوشته »

از انجمنی نشسته دیدم دوشش

ادامه نوشته »

زان می خوردم که روح پیمانه ی اوست

ادامه نوشته »

ما برزگران این کهن دشت نویم

ادامه نوشته »

ای خواجه به خواب ور نبینی ما را

ادامه نوشته »